4. ఎందుకో

మల్లియమోవిపై విచ్చిన నగవుకు

మామిడి మనసులో కలవరమెందుకో

నింగిన నల్లని మబ్బుల పిలుపుకు

నెమలి పదాలలో కదలికలెందుకో ॥

అరుణుని కిరణము తాకినతోడనే

మురిసిన కమలము విరిసెను ఎందుకో

వెన్నెల కురిసెడి చంద్రుని రాకతో

కలువల కళ్ళలో పరవశమెందుకో

తుమ్మెద ఝుమ్మని పెదవి స్పృశించగా

విరి చిందించెనే తేనియలెందుకో

దీపము వెలుగును కాంచిన వెంటనే

చెంతకు చేరెనే పతంగమెందుకో ॥

కన్నియ చెంపల కెంపులు మెరియగా

కాంతుని గుండెలో కలకలమెందుకో

ఆతని చూపులు మెత్తగ తాకితే

ఆవిడ ఊహలో కువకువలెందుకో ॥