వెన్నెలమ్మ
విరిసే వేళ
చంద్రకాంతి
కురిసేవేళ
చల్లగాలి
తనువును తాకి,
తాపమింక
పెంచేవేళ
నీవు రావు ఎందుకో ప్రియా
జ్ఞాపకాలు పంపుతావిలా ॥
చుక్కలన్ని
నన్ను చూసి
చిలిపిగా
నవ్వుతుంటే
చీకటింక
చిక్కనయ్యి
అల్లరిగా
చూస్తూ ఉంటే
తాళలేను విరహవేదన
ఓపలేను ఈ నిరీక్షణ ॥
రేయి
సగం గడిచిపోయినా
చందమామ
అలసిపోయినా
సవ్వడంత
ఆగిపోయి
నిశ్శబ్దం
అలుముకున్నా
నిదురరాదు రాత్రివేళల
కలలనైనా కానరావేలా ॥
No comments:
Post a Comment