29. విరిసిన పువ్వు

ఎదలో వలపే విరిసింది పూబాలగా

మదిలో తలపే వీచింది చిరుగాలిగా

వింతగా ఉందీ అనుభూతి

వయసే మారింది ఈ రీతి ॥

కన్నుల కలలే తొలి ఆశల వినువీథిలో ఎగిరే విహగాలై

వెన్నెల అలలే ఈ బాలిక తను తీరాలను తాకెను పరువాలై

మెత్తగ హత్తుకునే వెచ్చటి యవ్వనం

కొత్తగ విచ్చుకునే కోర్కెల నిలయం

జాబిలి నవ్వింది నను చూసి జాలిగా ॥

తూరుపు కిరణాల సిరి వెలుగుల కన్నులలో మెరుపులు మెరిసింది

తీయనిప్రణయం నును లేత బుగ్గలపై ఎరుపై నిండింది

నిదురను దోచింది నల్లని రేయి

అయినా తోచింది ఏదో హాయి

మనసే పాడింది వేదన రాగాలుగా ॥