27. మనోగీతం

తలపుల అల పరుగాడింది నీ తీరం కేసి

వలపుల అల బంధించింది నను చేపను చేసి

అనురాగం పువ్వును కోసి, కలల తావులను కలపోసి

నీకే అర్పించా మదిని ఓ హృదయలోక వాసీ ॥

తుమ్మెద పులకించింది సిరిమల్లిని చేరి

ఆమని వికసించింది పూదోటగ మారి

ఒకనాటి ఈ చిన్నారి, నేడు నీ రాకుమారి

నీ రాకతో మారింది ఆమె బ్రతుకు దారి

సర్వస్వం అర్పించింది జీవితాన్ని కోరి

మరిచిపోకు ఈ నిరుపేదను ఓ బాటసారి ॥

నిదురరాని నాపై రేయికి రాదు కదా జాలి

కలత రేపి కవ్వించింది కసిగా చిరుగాలి

నువ్వు నా కన్నుల వాలి, కమ్మని కలవై రావాలి

ఎన్నటికీ వీడని తోడై అలా నిలచిపోవాలి

మరుభూమిని తోటగ మార్చిన ఓ వనమాలి

ఈ జన్మకు నా నేస్తంగా నువ్వే కావాలి ॥